Maurox's Blog

Read as:
Since people who have enough money to actually change those countries' economy and help those kids in the long term don't give a shit, let's take some money from the mid-class people who barely have any luxuries themselves.

I mean, it's not like we actually WANT to change the situation, the 'charity organization' also profits from this after all.

FUCK YEAH CAPITALISM!

Anime Relations: Hellsing Ultimate

So I've been searching on teh intarwebz for this transcription, but I had no luck so far, so if you ever wanted to do a karaoke of that epic speech, here you go:

This is a revised and corrected version based on THIS TRANSCRIPT. The translation should be easy to find, so I'm not posting it here unless more than 10 people request it (yeah right, like there are that many people reading the crap I''ve been posting here.)



EDIT:Oh hell, I have nothing better to do, so I'll add my translation anyway:




*In original it says "kill the ravens in 3000 worlds" - 3000 worlds apparently references the Buddhist terminology, and means simply "every possible world". With the ravens, it appears that Major references the poem by Kido Takayoshi, which said - quoting - "I'd like to kill all ravens in all 3000 worlds, so that I could get a good night's sleep". This is supposed to implicate a great hatred for the birds, and Major basically references this, equaling the humanity to those ravens.

Thanks to JPNAnimeClerk For explaining to me both the thing above as well as just what the hell did the "teppuuraika" (鉄風雷炎) mean. Also, gratz to Polish translators for translating the phrase as "war till the end of water, heaven and earth". Way to completely miss the point.

SITE RELATED

>Through half of the review bitches about how the plane is inaccurate and its only plus is a nice model

>Rates the addon 8/10 (Very Good)

There was a huge-ass rant written here, but after reading it again I thought that there's too much to change there to do it in one edit and to leave it alone and too much points I wanted to leave in order to write an entire new entry, so I decided "Screw it. I'll write a new one sometime in the future. Possibly when It's not 11pm and I'm half asleep."

Instead, summing up my main point of that textwall:

The award for the most moronic, out-of-the-left-field H-Scene goes to MLA:


Because it's fucking obvious that in the middle of a serious war life-and-death-drama with heavy dillemas you want TENTACLE.MOTHERFUCKING.RAPE.
And with a clit and nipple enlargement to boot.

AND

Nipple penetration.

Yeah, great way to build up your credibility and mood Age.
Really, Good job.

Also, I really love how all of you are giving this thing 10/10. Because no, really. Tentacle rape was JUST what that VN needed. AMAZING storytelling.

OK, so I've just finished "Kono yo no hate de koi wo utau shoujo YU-NO" (Damn longass title...)

So after witnessing all the mindfuck this game has to offer, we arrive at this conclusion:

You're the son of Ikari Gendou (who also narrated Kaiji), whose wife disappeared (now that doesn't sound familiar AT ALL), and who remarried to Belldandy from Ah! My Goddess!. Ikari Gendou in turn is a friend of Andrei Sergeivich Kalinin, who turns out to be a Data Integration Thought Entity interface on the run from inter-dimensional investigator/cop, Skuld. Meanwhile Kurz Weber became a total douchebag and tries to seduce Belldandy for a better position in the corporation or some shit, and Belldandy is busy excavating a mineral that responds to human thoughts, which I'm pretty sure is going to be used when Gendou finally comes around to building Evangelions. To save Belldandy from Weber, you need to break the continuum and give her a certain photo, which you can obtain for the first time right afterwards.

Also, the girl that I like the most, Kanna, turns out to be my daughter, who is more than 50 years old (but still looks like 16-19... Japanese women are scary in that regard), and who was born from an elf from alternate dimension, whom I will meet in four years. She also runs on Soul Gem apparently. Well... not quite, because she doesn't need to recharge it, but screw the little details.

Urd is a history-loving Tsundere and Melissa Mao is a corporate spy who slept with both the protagonist and his father (i.e. Gendou), and she secretly meets with Kalinin at school at night. Peorth had a crush on Kalinin all this time, but after you screwed her a few times (and Urd walked in on you) she started to have a crush on you too, and this is starting to get too long and too fucked up, so I'm going to wrap it up :P

All in all, it was a really good story. I certainly prefer Takuya to Shirogane from Muv Luv Alternative:

Takeru: (thinks) I guess I'm angry that the base commander has been screwing with me and my friends and that she brought them here to make them test samples for some inhuman experiments, but It won't help me right now, so whatever. Getting emotional over such insignificant things as people screwing with my friends who would gladly give their lives in order to help me is childish!

Takuya: You can't eat this naked woman with bat wings who looked like a lizard until a few days ago! She's my friend!
Amanda: If you don't, you will die out of starvation here, that way her sacrifice will be in vain!
Takuya: I understand Your logic, but still...!
Amanda:You're being emotional!
Takuya: AND WHAT'S WRONG WITH THAT? (PUNCH)

I'm not trying to say I like him punching women (that actually only happens once I think...), just... Being angry is not really something you can control, especially when it REALLY pisses you off. The fact that Takeru just brushes aside his anger every single time - to me it's the same as if he was saying "Oh, whatever. I don't really care that much". In that regard Takuya seems much more human and much more likable, even if he is an utterly hopeless lecher and acts like a complete idiot sometimes.

The only problem I've had was at the time the game pulled Utawarerumono on me, sending me into some fantasy realm. I was seriously worried whether the creators are going to pull it out, because it seemed like somehow they had no idea what kind of story they want to make anymore.
The way the whole CERES (My god, is it really that hard to find some sensible names for japanese engrish?)/sims plot was executed was... clumsy, though later it breaks through (for me it was the moment when I realized Amanda was Kanna's mother). Still, it took it pretty long to come around, so one point subjected for that - All in all, 9/10 for all the mindfucks it provided :)

Z Poland Clubu:


Tym razem przeszedłem samego siebie.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dziennik pokładowy, dzień szósty czerwca, rok 1945.
Byłem w trakcie patrolu na wodach południowo-zachodniego Pacyfiku. Patrol i tak "niepotrzebnie" wydłużył się przez to, że dwa razy zatrzymałem się we wrogich portach na wyspie Java, zostawiając Japończykom pamiątki w postaci płonących okrętów, wciąż jeszcze zacumowanych przy doku. W związku z tym, postanowiłem udać się do mojego właściwego celu podróży, jakim było północne Morze Południowo Chińskie, które miałem patrolować w celu znalezienia i zatopienia wrogich konwojów.

Po uzupełnieniu paliwa i amunicji, wypłynąłem z małej stacji zaopatrzeniowej znajdującej się nieopodal archipelagu na południowy wschód od morza Celebes, które to morze miała przecinać moja trasa. Rejs zajął dobrych kilka dni - na morze Sulu wpłynąłem po jakiś trzech-czterech dniach, kiedy zauważyłem jedną rzecz. Podczas mojego poprzedniego wojażu, kiedy notowałem na mapie posunięcia wrogiej floty zgodnie z raportami radiowymi od dowództwa, zwróciłem uwagę na jeden konwól, kierujący się w kierunku Manili, znajdującej się w zatoce w południowej części wyspy Luzon. Będąc nieopodal szeregu małych wysepek, postanowiłem sprawdzić to miejsce - nigdy nie zaszkodzi nabić sobie dodatkowych ton w celu wpisania do raportu - podpływając do wejścia zatoki, otrzymałem raport radiowy, informujący o konwoju frachtowców wpływających właśnie do zatoki, niedaleko od mojej obecnej pozycji. Podpłynięcie do nich niestety się nie powiodło. Biorąc pod uwagę, że eskorta przeszukiwała teren przy użyciu pasywnych i aktywnych sonarów, zastosowanie szybszych obrotów silnika nie wchodziło w rachubę, a nawet gdyby - Balao, na której pływam, pod wodą i tak nie wyciągnęłaby więcej niż 8 węzłów, co nie dawało mi wielkich nadziei na dogonienie konwoju na odcinku kilkudziesięciu zaledwie kilometrów, jakie dzieliło mój cel od portu.

Nie żebym nie rozważał możliwości zaatakowania tegoż konwoju po jego zacumowaniu w porcie.

W tym jednak momencie otrzymałem odczyt z sonaru, informujący mnie o okrętach opuszczających port, w tym o kilku okrętach wojskowych Cesarskiej Marynarki Japonii. Dokładnie to co lubię - zatapianie frachtowców jest ciekawe do czasu. To, co JA lubię to ten dreszczyk emocji podczas bitew z niszczycielami i pancernikami na bliskie odległości, kiedy nie jesteś pewien, czy następny zrzucony ładunek głębinowy nie rozerwie Ci pół kadłuba, posyłając Ciebie i Twoją załogę do wszystkich diabłów.

Szybka zamiana pozycji i czekanie... W pewnym momencie z mgły zaczął wynurzać się okręt wojenny - szybka konsultacja z książką rozpoznawczą - Mutsuki. Niszczyciel. Wyporność: 1772 T. Zanurzenie: 3 metry.
Spokojnie dam radę.

Problemem jednak było co innego. Po pierwszym sygnale należącym do wrogiego niszczyciela zaraz za nim pojawiło się na sonarze mrowie innych jednostek. Po chwili dokładnie wiedziałem, czego mogę oczekiwać:
6 frachtowców różnego typu, trzy niszczyciele eskorty. Dopóki będę siedział cicho, przywódca eskorty nie powinien mnie znaleźć, jestem dokładnie poza zasięgiem jego aktywnego sonaru. Niszczyciel znajdujący się na bakburcie konwoju to zupełnie inna sprawa - jeżeli nic nie zrobię, czort wpłynie prosto na mnie. Ale płynie lekko za konwojem, nie powinno być specjalnych problemów, żeby sobie z nim poradzić.
Plan: Zaatakować frachtowce, poczekać na reakcję niszczycieli. Zatopić lidera, później eskortę z lewej, na końcu eskortę z prawej. Pozostałymi torpedami wykończyć tyle frachtowców, ile to będzie możliwe i wynosić się stamtąd czym prędzej.

Los nie był taki łaskawy. Prawdę mówiąc wina leżała po mojej stronie, ponieważ nie wziąłem pod uwagę stanu morza, które całkowicie ucichło - tym samym zwiększając efektywność aktywnego sonaru niszczyciela. 2000 metrów od lidera, 1500 - aktywny sonar ma zasięg 1150-ciu metrów, będąc w odległości około 1500 metrów powinienem spokojnie znaleźć się poza jego zasięgiem. To jest - gdyby nie przeprowadzał procedury przeszukiwania. Dosłownie musnąłem jego zasięg aktywnego sonaru dziobem okrętu - nie, żeby zrobiło to jakąś różnicę. Po chwili usłyszałem "Pingi" odbijające się od kadłuba okrętu - ten niszczyciel wie, że tu jestem i wcale mu się to nie podoba. Trzeba działać szybko - ster lewo na burt, cała naprzód! Wyduście z silnika co tylko się da. W międzyczasie ja nakierowuję już peryskop na wrogi okręt. Torpedy ustawione, maksymalna szybkość, detonator magnetyczny. Otworzyć wyrzutnie pierwszą i drugą! Głębokość zanurzenia torped, 2,9 metra. Wolę mieć margines błędu. Powoli, "Basroil" obróciła się w kierunku wrogiego niszczyciela. Odpalić torpedy pierwszą i drugą!
-Torpeda pierwsza i druga w wodzie!

Chwila oczekiwania...
-Impakt! Torpeda pierwsza i druga trafiły w cel!

Ale to jeszcze nie koniec. Więcej - to dopiero początek. Drugi niszczyciel, ten, który znajdował się po lewej stronie konwoju znalazł się niebezpiecznie blisko, nie dam rady już wykręcić łajby, żeby dobrze wycelować. Skierować okręt na konwój! Zgubimy go pomiędzy tymi frachtowcami!

Plan zadziałał połowicznie. Oczywiste zrezygnowanie z cichej pracy silnika zapewniło mi wystarczającą prędkość, żeby utrzymać się kawałek dalej od drugiego niszczyciela, który, manewrując pomiędzy przyjacielskimi okrętami, wciąż siedział mi na ogonie. Wykręćcie ten okręt!
W tym momencie usłyszałem dźwięk detonowanych ładunków głębinowych. Na szczęście znajdowały się jakieś 200 metrów za Mutsukim, który to z kolei znajdował się jakieś 100 metrów za mną. Krótko mówiąc - nic poważnego. Problem jednak pojawił się po chwili - po wyminięciu jednego z frachtowców, nagle wrogi okręt zyskał oddech. Przyspieszył i zaczął manewrować, żeby przeciąć mi drogę.
-Ster prawo na burt... Nie, wstrzymaj to, panie Parker. Ster lewo na burt! Oddalcie się od niego i zmniejszcie moc do minimalnej.

Prawa fizyki zrobiły swoje. Rozpędzony niszczyciel znalazł się kilkaset metrów przede mną, i próbował przeciąć mi drogę. Drogę co prawda przeciął, jednak nie mi, a moim kolejnym dwóm torpedom. Drugi okręt idzie na dno! Zza dymu, jaki unosił się z wrogiego wraku, zauważyć można było ostatni niszczyciel. OK, panowie - ustawić mi go na wprost. odległość... 4000... 3...3, 5... 2... Odpalić torpedy 3 i 4.

Niestety, te minęły cel, który zaczął wykręcać. Wyraźna różnica w prędkości kątowej "Basroil" i prędkości liniowej Mutsukiego dała się we znaki. Ale to nic - mamy jeszcze wyrzutnie rufowe. Wykręcić ją o 100 stopni!
-Tak jest, ster prawo na burt!

Kąt powoli się zmniejszał... 270... 250... 200...190 - Ster na Zero!
-Ster na Zero!
-Odpalić torpedy 7 i 8!
-Torpedy 7 i 8 w wodzie!

Pierwsza torpeda musiała stworzyć naprawdę potężną wyrwę w kadłubie okrętu, bo przysiąłbym, że druga rozłupała skurkowańca na pół. Teraz możemy ruszyć za tym konwojem-
Sprawdzając rozmieszczenie jednostek otrzymałem następne raporty z Sonaru. Nadciąga następny konwój z tego samego kierunku. Rozmiar podobny.

A więc mamy jeszcze trzy niszczyciele na ogonie... Rezygnujemy z nich i płyniemy za tym konwojem czy... Aach! Konwojem możemy zająć się później. Obrócić łajbę w kierunku drugiego konwoju!

Wrogie niszczyciele nie miały nawet okazji zareagować. Cóż, tym razem byłem na nie przygotowany. Jeden z nich próbował manewrować, przeprowadzając procedurę poszukiwania, ale wbrew instrumentom, a zgodnie z instykntem, wcześniej odpalona torpeda załatwiła sprawę. Prawdopodobnie nawet nie wiedzieli gdzie jestem, kiedy dostali w kadłub.

Zawrócić okręt! Pełne wynurzenie i płynąć mi za tym konwojem. Obsadzić działo pokładowe, pociski eksplodujące. W ten sposób zgubię tamten konwój, ale trudno. I tak sporo dzisiaj zrobiłem.

Utrzymując odległość minimum 3000 metrów, "Basroil" zaczęła pakować pociski we wrogie frachtowce 1, 2, 3... Odpalić torpedę numer 3 - przeładunek części wyrzutni zakończył się chwilę wcześniej, niestety pozostało mi tylko 7 torped - 4 w tylnich wyrzutniach i 3 w przednich.
Torpeda pomknęła w kierunku frachtowca, po chwili zamieniając go w słup dymu i ognia. Z pierwszego konwoju tylko jeden dał radę odpłynąć dalej niż 5000 metrów. Ustawienie silników na ponad całą naprzód wystarczyło, żeby go szybko dogonić - jeden z pocisków odłamkowych trafił w maszt - przez lornetkę mogłem obserwować, jak wali się, miażdżąc struktury znajdujące się na pokładzie. W pewnym momencie dostrzegłem dziurę w ścianie, prawdopodobnie wystarczjąco dużą, żeby mój okręt mógł bez problemu przez nią przepłynąć, i nawet nie zadrapać lakieru.

"W porządku panowie. Odwaliliście dzisiaj kawał dobrej roboty. Zawracamy okręt, wracamy do stacji zaopatrzenia."

Jeszcze nie. Przepływając na drugą stronę wlotu od zatoki, dostałem następny raport od sonarzysty. Wygląda na to, że ci idioci i tak próbują wypłynąć w rejs - bez eskorty. OK, zmiana planów! Dopiszemy sobie jeszcze kilka okrętów do listy.
-Kapitanie, nie mamy już pocisków, torpedy też są na wykończeniu. Może lepiej byłoby...
-Nie obchodzi mnie to. Załadować pociski przeciwlotnicze. Wyślemy im wszystko co mamy, jeśli nie starczy torped, strzelać z działa, jeśli nie starczy pocisków do działa pokładowego, strzelać z działek przeciwlotniczych. Nie pozbierają się po tym!

Nie było tak źle. Co prawda wykorzystałem wszystkie torpedy, ale kilkadziesiąt pocisków z działa pokładowego zostało. Działek przeciwlotniczych nie musieliśmy wykorzystywać. Obecnie wyruszyliśmy w rejs powrotny do stacji zaopatrzenia, uzbrojeni w 42 pociski, dwa działka przeciwlotnicze i wysokie morale.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jednorazowo:
17 okrętów zatopionych, w tym 6 niszczycieli, łącznie 65 721 ton żelastwa poszło na dno.

A najlepsze z tego wszystkiego? Dwa okręty uciekły :D Co oznacza, że załogi na pewno opowiedzą innym, o tym co widziały w tej zatoce.

monitoring_string = "1d62297d23059a80b6e7551767f2653f"